وقتی بچه ایم هیچی حالیمون نیس بزرگترین قصمون اینه که اسباب بازیمون از پیشمون دور نشه 
بزرگترامون برامون تصمیم می گیرن نه حول نمره و درس و کنکور ورمون داشته نه حول چی بپوشمو تکراری نباشه و کدوم مارک باشه و این جور چیزا
راحت با عروسکو ماشینامون بازی می کنیم بی دغدغه و اسوده
سختترین کارمون خوردن و خوابیدنه یکی ام زحمت نشد دسشویی رفتن 
اما حالا چی؟ تو این دنیای به این بزرگی و کم آبی روز به روز احساس غریبی میکنیم و احساس می کنیم غرق تر می شیم می خوایم خودمونو به بی خیالی بزنیم ولی اون وقت که یکی بیدارمون می کنه و ......... 
وایسا دنیا جمیعان می خوایم پیاده شیم